خیر سرم یه خبر نگارم اونوقت بی خبر تر از خودم خودمم!وقتی برام از طرف خبرگزاری فارس یه پیام اومد که تو غزه چه خبر؟ گفتم ای بابا اینا دوباره شروع کردن به محبت های دایه مهربانتر از مادر، ولی خب آدم کنجکاو میشه ببینه مگه داره چه اتفاق جدیدی می افته غیر اون حرفای تکراری، یکی دوتا اخبار رو که گوش دادم دیدم خدا جون چه خبره پر از حرفای غیر تکراری...

باورم نمی شد تو قرن ۲۱ هنوز از این وحشی بازی ها و اعمال دوران بربریت خبری باشه ولی بود و من برای اولین بار دلم سوخت، برای خودم و برای اون بیچاره هایی که نمی دونم الان دارن با چی زندگی میکنن -دوستام میدونن که من عاشق بچه هام -و حالا وقتی اون بچه ها رو می دیدم که از بی غذایی و بیماری هایی که به خاطر قطعی برقِ حتی بیمارستانا رو به مرگن دلم می سوخت.

من همیشه خونده بودم در هنگام محاصره و جنگ ارسال مواد غذایی و امکانات پزشکی یه مقوله جداییه که صلیب سرخ جهانی و سازمان ملل روش نظارت میکنه پس کو اون همه شعارای قشنگ؟ کو حرفایی که رو کاغذا رو می پوشونن کو اون همه شعارای انسان دوستانه مگه اینا انسان نیستن؟

آخه خدا چه خبره تو این دنیا؟؟؟